Przejdź do treści

Chemia

Jak uczeń może odróżnić roztwór nasycony od przesyconego, rozpuszczając sól i obserwując osad

Dodawaj sól porcjami do wody o zapisanej objętości i temperaturze, notuj moment, w którym sól przestaje się rozpuszczać, a potem podgrzej roztwór, dosyp kolejną porcję i ostudź go, żeby zobaczyć osad.

Redakcja SzkolaNa6.plOpublikowano 5 min czytania

Jak uczeń może odróżnić roztwór nasycony od przesyconego, rozpuszczając sól i obserwując osad — Chemia
W tym artykule

Najprościej odróżnisz oba roztwory po tym, co dzieje się z nadmiarem soli. W roztworze nasyconym nadmiar soli po prostu zalega na dnie i nie da się go rozpuścić w danej temperaturze, choćbyś mieszał długo. W roztworze przesyconym cała sól jest chwilowo rozpuszczona, mimo że w tej temperaturze „nie powinno” jej już być — a nadmiar ujawnia się dopiero wtedy, gdy warunki się zmienią, na przykład gdy roztwór ostygnie i pojawi się osad.

Poniżej znajdziesz plan doświadczenia, które przeprowadzisz w szklance, z solą kuchenną i wodą. Kluczowe jest to, że sam zapisujesz objętość wody, temperaturę i liczbę porcji soli, więc różnicę między roztworami ustalasz na podstawie własnych obserwacji, a nie z pamięci. Wszystkie liczby w przykładach są umowne — to znaczy, że mają pokazać sposób zapisu, a nie konkretny wynik, który musisz uzyskać.

Przygotuj stanowisko i ustal punkt startu

Zanim zaczniesz sypać sól, ustal warunki, które będziesz powtarzać w każdym pomiarze. Bez tego nie odróżnisz zmiany wywołanej przez temperaturę od zwykłego przypadku.

  1. Weź czystą szklankę lub słoik, łyżeczkę do mieszania i sól kuchenną.
  2. Odmierz wodę miarką lub strzykawką i zapisz objętość, np. 100 ml (przykład umowny).
  3. Zmierz temperaturę wody termometrem i zapisz ją, np. 20 °C (przykład umowny).
  4. Przygotuj tabelę obserwacji z kolumnami: numer porcji, czy sól się rozpuściła, co widać na dnie, temperatura.
  5. Ustal jedną porcję soli, np. pół płaskiej łyżeczki, i przez całe doświadczenie dodawaj dokładnie taką samą porcję.

Zapisuj temperaturę przy każdej porcji, bo rozpuszczalność zależy od temperatury. Jeśli w trakcie mieszania woda się ogrzeje od dłoni lub ostygnie, twoje porównanie przestanie być wiarygodne.

Dodawaj sól porcjami i znajdź moment nasycenia

Teraz sprawdzasz, ile soli woda przyjmie w ustalonej temperaturze. Liczysz porcje i notujesz, kiedy sól przestaje znikać.

  1. Wsyp pierwszą porcję soli i mieszaj, aż kryształki znikną albo przestaną znikać.
  2. Zapisz wynik w tabeli: porcja rozpuszczona czy nie.
  3. Powtarzaj z kolejnymi porcjami, cały czas mieszając tak samo długo.
  4. Zatrzymaj się w momencie, gdy po mieszaniu na dnie zostaje widoczny osad, którego nie udaje się rozpuścić.
  5. Zapisz liczbę porcji, po której to nastąpiło, oraz temperaturę w tym momencie.

Ten moment to twoja własna definicja roztworu nasyconego: w danej temperaturze woda przyjęła tyle soli, ile mogła, a nadmiar leży na dnie. Zwróć uwagę, że osad na dnie nie oznacza jeszcze roztworu przesyconego — to zwykły nadmiar substancji w roztworze nasyconym.

Zapisz też, jak wygląda osad: drobny czy zbity, czy osiada od razu, czy dopiero po chwili. To pomoże ci później porównać go z osadem, który pojawi się po ostudzeniu roztworu.

Podgrzej roztwór i sprawdź, czy przyjmie więcej soli

Teraz zmieniasz jeden warunek — temperaturę — i sprawdzasz, czy woda przyjmie sól, której wcześniej nie chciała. To pokazuje, że nasycenie nie jest stałą liczbą, tylko zależy od warunków.

  1. Delikatnie podgrzej roztwór z osadem, mieszając, i zmierz temperaturę.
  2. Obserwuj, czy osad z dna zaczyna się rozpuszczać.
  3. Gdy osad zniknie, dodawaj kolejne porcje soli i notuj, po ilu porcjach znów pojawi się osad.
  4. Zapisz nową liczbę porcji i nową temperaturę.
  5. Porównaj oba wyniki: przy wyższej temperaturze rozpuściło się więcej porcji niż przy niższej.

Jeśli w podwyższonej temperaturze udało się rozpuścić więcej soli niż wcześniej, masz dowód z własnego pomiaru, że o nasyceniu decyduje temperatura, a nie sama ilość soli. Zapisz to jednym zdaniem w zeszycie, obok tabeli.

Uwaga praktyczna: nie doprowadzaj roztworu do wrzenia i nie wlewaj wody do gorącej szklanki, jeśli nie masz do tego naczynia żaroodpornego. Wystarczy ciepła woda z kranu albo krótkie ogrzanie w naczyniu odpornym na temperaturę. Bezpieczeństwo jest ważniejsze niż efekt.

Ostudź roztwór i zaobserwuj osad

To najważniejszy etap różnicowania obu pojęć. Gdy gorący roztwór, w którym rozpuściło się dużo soli, zaczyna stygnąć, woda traci zdolność utrzymania całej ilości soli.

Obserwuj, co dzieje się na dnie i na ściankach naczynia, gdy roztwór stygnie. Zapisz, czy osad pojawia się stopniowo, czy nagle, i czy jest go więcej niż wcześniej na dnie.

  1. Zostaw roztwór do ostygnięcia bez mieszania.
  2. Notuj temperaturę co jakiś czas i moment pojawienia się osadu.
  3. Zapisz, ile osadu się wydzieliło i jak wygląda w porównaniu z tym z etapu nasycenia.
  4. Nie mieszaj, gdy osad już się pojawił — mieszanie utrudnia obserwację.

W momencie, gdy roztwór był gorący i mieścił więcej soli, niż mieściłby w temperaturze pokojowej, miałeś roztwór przesycony: chwilowo zawierał więcej substancji, niż wynikałoby to z jego rozpuszczalności w tej niższej temperaturze. Osad, który pojawił się po ostudzeniu, to nadmiar soli, którego woda nie mogła już utrzymać.

Zapisz wniosek i sprawdź własne rozumienie

Zbierz wyniki w jednym miejscu i sformułuj różnicę własnymi słowami. To najważniejsza część ćwiczenia, bo pokazuje, czy naprawdę rozumiesz pojęcia, czy tylko je rozpoznajesz.

Przykładowa tabela obserwacji (liczby umowne)
EtapTemperaturaLiczba porcji soliCo widać
Nasycenie w temperaturze pokojowej20 °C4stały osad na dnie, nie znika po mieszaniu
Podgrzanie i dosypywanie50 °C7osad zniknął, sól rozpuszcza się dalej
Ostudzenie20 °C7pojawia się nowy osad na dnie i ściankach

Wniosek zapisz w dwóch zdaniach: pierwsze o tym, co odróżnia roztwór nasycony od przesyconego, drugie o roli temperatury. Na przykład: „W roztworze nasyconym nadmiar soli leży na dnie i nie rozpuszcza się w danej temperaturze. W roztworze przesyconym cała sól jest chwilowo rozpuszczona, a nadmiar wydziela się jako osad, gdy roztwór ostygnie.”

Na koniec sprawdź się pytaniami: co dokładnie zmieniło się między etapem nasycenia a etapem po podgrzaniu? Dlaczego osad pojawił się dopiero po ostudzeniu? Czy ten sam roztwór był najpierw nasycony, a potem przesycony, czy odwrotnie? Jeśli odpowiesz na te pytania bez zaglądania do podręcznika, prawdopodobnie rozumiesz różnicę.

Przeczytaj także: Jak uczeń może sprawdzić, czy rozumie różnicę między roztworem nasyconym a stężonym — to ćwiczenie pomaga oddzielić nasycenie od samego stężenia roztworu.

Źródła i materiały