Kąt odbicia 42°
Kąt padania względem normalnej wynosi 42°. Jaki jest kąt odbicia?
- 1. Prawo odbicia: α = β.
- 2. β = 42°.
Odpowiedź: 42°
Nauka od podstaw · Fizyka · Klasa 8
W prostym modelu geometrycznym światło przedstawiamy za pomocą promieni. Dzięki temu możemy opisywać odbicie od powierzchni, zmianę kierunku przy przejściu między ośrodkami oraz tworzenie obrazów przez zwierciadła i soczewki.
Promień świetlny jest linią pokazującą kierunek rozchodzenia się światła w modelu geometrycznym. Gdy promień dociera do powierzchni, w punkcie padania rysujemy normalną — prostą prostopadłą do tej powierzchni.
Kąt padania mierzymy między promieniem padającym a normalną, a nie między promieniem a samą powierzchnią. To samo dotyczy kąta odbicia.
Prawo odbicia mówi, że kąt odbicia jest równy kątowi padania. Jeśli promień pada pod kątem 35° do normalnej, odbija się pod kątem 35° po drugiej stronie normalnej.
Promień padający, promień odbity i normalna leżą w tej samej płaszczyźnie w prostym modelu szkolnym.
Kąt padania względem normalnej wynosi 42°. Jaki jest kąt odbicia?
Odpowiedź: 42°
W zwierciadle płaskim obserwujemy obraz pozorny: promienie rzeczywiście nie zbiegają się za zwierciadłem, ale ich przedłużenia wskazują położenie obrazu.
Obraz w idealnym zwierciadle płaskim jest prosty i ma taki sam rozmiar jak przedmiot. Znajduje się w takiej samej odległości za zwierciadłem, w jakiej przedmiot znajduje się przed nim.
Przedmiot jest 80 cm przed zwierciadłem płaskim. Gdzie znajduje się obraz?
Odpowiedź: 80 cm za zwierciadłem
Gdy światło przechodzi z jednego ośrodka do drugiego i zmienia się jego prędkość, kierunek promienia może się zmienić. To zjawisko nazywamy załamaniem światła.
Przy przejściu do ośrodka, w którym światło rozchodzi się wolniej, promień w typowym szkolnym przykładzie załamuje się ku normalnej. Przy przejściu do ośrodka, w którym rozchodzi się szybciej, odchyla się od normalnej. Wyjątkiem kierunkowym jest padanie dokładnie wzdłuż normalnej — wtedy kierunek się nie zmienia.
Soczewka skupiająca powoduje, że promienie biegnące równolegle do osi optycznej po przejściu przez nią zbiegają się w ognisku w prostym modelu cienkiej soczewki.
Soczewka rozpraszająca powoduje rozbieganie promieni równoległych. Ich przedłużenia po stronie, z której światło nadchodzi, przecinają się w ognisku pozornym.
Ogniskowa f to odległość ogniska od środka optycznego w modelu cienkiej soczewki.
Dla rzeczywistego przedmiotu ustawionego dalej niż ognisko soczewki skupiającej można otrzymać obraz rzeczywisty i odwrócony. Dokładny rozmiar i położenie zależą od odległości przedmiotu od soczewki.
Jeśli rzeczywisty przedmiot znajduje się między soczewką skupiającą a jej ogniskiem, otrzymujemy obraz pozorny, prosty i powiększony.
Dla rzeczywistego przedmiotu soczewka rozpraszająca w podstawowym modelu daje obraz pozorny, prosty i pomniejszony.
W optyce wiele pomyłek wynika z mierzenia kątów od powierzchni zamiast od normalnej oraz z mylenia obrazu pozornego z rzeczywistym miejscem przecięcia promieni.
Linki są dobierane z opublikowanych materiałów na podstawie relacji tematu, a nie podobieństwa słów w tytule.
Inne formy pracy nad dokładnie tym samym zagadnieniem.
Quiz diagnostyczny
Działa bez konta. Po odpowiedzi od razu zobaczysz jednoznaczny wynik i wyjaśnienie.
1. Kąt padania mierzymy między promieniem padającym a:
2. Jeśli α = 25°, to zgodnie z prawem odbicia β =
3. Obraz w idealnym zwierciadle płaskim jest:
4. Przedmiot jest 50 cm przed lustrem. Obraz jest:
5. Przy przejściu skośnym do ośrodka, gdzie światło porusza się wolniej, promień zwykle załamuje się:
6. Przy padaniu dokładnie wzdłuż normalnej kierunek promienia po przejściu:
7. Soczewka, która skupia równoległe promienie w ognisku, to:
8. Ogniskowa f to w tym modelu:
9. Przedmiot wewnątrz ogniskowej soczewki skupiającej daje podstawowo obraz:
10. Soczewka rozpraszająca dla rzeczywistego przedmiotu daje podstawowo obraz:
Następny krok
Jeżeli przygotowujesz się do sprawdzianu, wybierz dopasowany materiał dla tego tematu i klasy albo wygeneruj własny zestaw.